Franciscus' vogelpreek

   

Home
Up
Magdalena's monoloog
Pasqua texts
Pasqua Italiana (fr)

Maria in de hof van Eden ?

Monoloog

(geïnspireerd op het gedicht van Michel van der Plas: Maria Magdalena op de Paasmorgen)

 

Toen al de anderen waren heengegaan,

de vrouwen, die eerst bij mij waren.

de mannen die later zijn gekomen

- ik zag ze nog redetwisten en gebaren

Petrus... en Johannes  - ,

werd het stil,

stiller dan ooit in de hof.

 

En ik besefte opeens, dat ik alleen was,

alleen ... met mijzelf.

 

Ik wist mijn leven weer weerloos open

voor de demonen van weleer

Zeven had hij eruitgedreven

zeven maal zeventig keerden ze weer..

 

Pas toen hij stierf werd ik mij bewust

hoezeer hij mijn zekerheid was, mijn rust

 

Ik kan niet weg...

Nog liever bij hem in de dood

dan zonder hem in dit leven

aan mijzelve prijsgegeven..

 

Zo stond ik bij het graf,

ik kon niet weg....

geboeid door Hem,

gebonden aan zijn dood...

 

Zelfs de hof,

een spooktuin leek het,

vals

zoals ze uitbrak in nieuw leven.

 

ik keerde mij om,

eegde met een mouw mijn tranen weg

toen ik de tuinman zag.

 

Hij stond er, gerust en groot

en toen hij naar mij keek

was het alsof ik niet meer alleen

en het graf achter mijn rug

niet meer zo hol en ledig was ..

 
 

 

"Maria"

zei hij...

 

Ja ik weet het,

ik heb het al zo vaak verteld

maar steeds moet ik het herhalen

wel duizend malen...

hoe – toen hij mij noemde

bij mijn naam –

niet hij, maar ik ben opgestaan,

 

verrezen, herboren

 

Ik vloog hem om de hals

kuste hem vol vreugde

en wilde hem nimmer

nooit meer, never

laten gaan..

"Rabboeni..."

mijn meester...

 

En het was alsof de bloemen

pas bloemen werden

en de bomen groen.

toen,

toen hij mij aankeek

mij riep bij mijn naam

en mij op weg stuurde

het leven in...

 

Morning has broken, like the first morning.

Blackbird has spoken, like the first day..

 

Die morgen was mijn Genesis

De graftuin was mijn hof van Eden

Daar wandelde ik met mijn Heer

Daar riep God mij bij mijn naam.

 

Daar ben ik begonnen

voorzichtig begonnen

nu eindelijk ook zelf te bestaan...

 

Werkelijk ik heb mij niet vergist...

Hij ís de hovenier.

 

 

De opgestane als Hovenier

meer over Maria Magdalena, klik hier

Monologue

Marie-Madeleine le matin de Pâques...

(traduit par José Macq, revu par l'auteur)

 

 

Quand tous les autres furent partis

les femmes, qui étaient là avec moi,

les hommes qui sont venus par après

– je les vois encore discuter et gesticuler - ,

Pierre et Jean...

le silence s’installa,

se fit plus profond que jamais dans le jardin.     

 

Et je me rendis compte tout à coup,

que j’étais seul, seul… avec moi-même.            

 

Je réalisai de ma vie sans défense,

exposée aux démons d'antan

Sept il a chassé

sept fois septante ils sont revenus .

 

Au moment où il mourut,

je sus à quel point il était ma certitude, mon repos

 

Je ne pus m’éloigner…

Plutôt près de lui dans la mort

que sans lui dans la vie

livré à moi-même  et mes démons d'autrefois.

 

Ainsi me tins-je près de la tombe,

sans pouvoir m’en aller…

captivé par Lui,

réuni à sa mort…

 

Le jardin, pleine de couleurs,

débordant de vie,

un jardin-fantôme il me semble

un cimetière.

 

Je me retournai,

essuyai mes larmes avec ma manche

Lorsque je vis le jardinier

 

Il se trouvait là, tranquille et immense

et lorsqu’il me regarda

ce fut comme si je n’étais plus seul

et que la tombe derrière moi

n’était plus si creuse et vide…

 

 

 

“Marie”

dit-il,

  

Oui, je le sais,

je l’ai déjà raconté si souvent

mais je dois toujours le répéter

au moins mille fois

à quel point

– quand il m’appelle par mon nom –

non pas lui, mais moi je suis ressuscitée

 

revivifiée, renée...

 

Je me précipitai à son cou

l’embrassai plein d’allégresse

et ne voulais plus jamais,

mais alors plus jamais

le laisser partir…

“Rabboeni…”

mon maître…

 

Et ce fut comme si les fleurs

à peine étaient écloses

et les arbres devenus verts

au moment précis

où il me regarda

me héla par mon nom

et me plaça sur le chemin

de la vie…

 

Morning has broken, like the first morning.

Blackbird has spoken, like the first day..

 

Ce matin fut ma Génèse

ce jardin auprès de la Tombe était mon jardin d’Eden

Je m’y promenai avec mon Seigneur

Dieu m’y appela par mon nom.

 

Là j’ai commencé

Prudemment commencé

enfin – de vivre... moi-même

d'exister.

 

Je ne me suis vraiment pas trompé

Il est bien le jardinier. 

 

This site was last updated
 May, 2018

Home | Magdalena's monoloog | Pasqua texts | Pasqua Italiana (fr)