Waarom protesteren we niet als kinderen in een geestelijke gevangenis moeten opgroeien?

Over kinderrechten, sektes en het onderwijs...

n.a.v. PANO van 27-3-2019 over Jehovah-Getuigen - 28 maart 2019 | Dick Wursten

home | up

De Belgische Staat heeft ooit het kinderrechtenverdrag ondertekend. Daarmee engageert zij zich om de in dit Verdrag beschreven rechten voor ieder kind te ‘te eerbiedigen en te waarborgen’. Wie de PANO-reportage over de geestelijke gevangenis heeft gezien waarin kinderen van Jehovah Getuigen moeten opgroeien, snapt meteen dat hier de rechten van het kind worden geschonden [hieronder een bloemlezing van relevante artikelen uit dat verdrag]. De hamvraag is:  Waarop wacht de ‘Belgische Staat’ om haar engagement na te komen, èn niet alleen strafrechterlijk? Waarom doet zij (en andere kinderrechtenorganisaties) niets voor de 1.000-en kinderen die in deze sekte opgesloten zitten?
Anders gezegd: Voor kinderen van jihadisten die in fysieke gevangenschap verblijven, spant men processen aan om hun terugkeer naar België te bekomen. En terecht. Maar bij kinderen die in een geestelijke gevangenis moeten opgroeien, doen we alsof onze neus bloedt. Terwijl ook zij levenslang de trauma's meedragen (vraag maar na bij uitgetreden sekteleden, of bij degenen die in een streng-gelovig, gesloten milieu zijn opgegroeid). Of nog: Waar blijven de eindtermen in ons onderwijs om alle kinderen (inclusief deze) weerbaar te kunnen maken tegen deze vorm van geestelijke mishandeling?

"Ook kinderen die niet het slachtoffer zijn van pedofilie (de overgrote meerderheid) worden geestelijk mishandeld."

In hetzelfde kader: deze ingezonden brief in DeMORGEn van 30/3/2019:

Een bloemlezing uit het Kinderrechtenverdrag:

Lees ook het verhaal van Annie, een voormalige Jehovah-Getuige en vul voor de aardigheid deze checklist eens in om te zien of u soms ook bij een sektarische groep hoort.